مثل وقتی که می خواستمت از پشت همین میزی که فقط جای انگشت ها و آرنجت را حفظ کرده است

مثل روزهایی که باران را بهانه میکردم تا دنبالت بگردم

و تر شدن را حس می کردیم تا ذره ذره در بخار چای و گم شدن بزرگ شوم و رنگ به رنگ

هوا ترد است ...

مثل دلم که دندانه دندانه خراشید تا جایی که صندلی بود و میز بود و من بودم و جای انگشتهایت که می نوشت.

امروز خیلی دیر می کنم و جای آرنجهایی که می گفت اصلا زود نمیایم یا شاید اصلا نمی آیم.

چه زود بود.

آری زود را من یبن کلمه ها جا  گذاشته بودم.

حالا که دیر کردی و من زود آمدم

بیا با هم دیر کنیم.با هم زود برویم.با هم زود فراموش کنیم و با هم دیر عاشق شویم.

چرا که انگار امروزها مهر جایش را به خاطره ی آرنج و انگشت داده.

کجاست مهری که عشق باشد و عشق و عشق و عشق؟؟؟

مهر حقیقی

عشق ناب