دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود.

مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد.

لحظه هایم از طنین ریزش پیوندها پر بود.

تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها.

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.

آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

درها عبور غمناک مرا می جستند.

و من می رفتم میرفتم تا در پایان خودم فرو افتم.

ناگهان  تو از بیراهه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی

صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت.

همه ی تپش هایم از آن تو باد چهره ی به شب پیوسته! همه ی تپش هایم.

من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام

تا در خط های عصیانی پیکرت شعله ی گمشده را بربایم.

دستم را به سراسر شب کشیدم

زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید.

خوشه ی فضا را فشردم

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش تو را گم کردم.

میان ما سرگردانی بیایان هاست.

بی چراغی شب ها بستر خاکی غربت ها فراموشی آتش هاست.

میان ما (( هزار و یک شب )) جست و جوهاست.

****************************************************

(( نگهداشتن عشق مثل نگه داشتن آب تو دست! فکر میکنی نگه داشتی اما وقتی  دستاتو باز

 میکنی  هیچی

ازش نمونده جز خیسی خاطره هاش...))